Een rit in de emotionele achtbaan van Karsu Dönmez

De afgelopen weken waren hectisch voor Karsu Dönmez. De jonge zangeres was in de dagen voor haar eerste solo concert bezig met een waar media offensief. Van tv programma’s als Vrij Geluiden tot de radioshows van FunX, je kon niet om Karsu heen. Maar wil je dat wel?

De verwachtingen waren hooggespannen. Karsu’s eerste solo concert in het Muziekgebouw aan ‘t IJ was al weken uitverkocht. Na gastoptredens in het Amsterdamse Concertgebouw en de New Yorkse Carnegie Hall kon de jonge nachtegaal vanavond haar vleugels uitslaan.

Karsu veroverde al de nodige harten in haar vaders restaurant Kilim waar ze in de weekenden zong en piano speelde. Jaren geleden bereikte mij het bericht dat er in Amsterdam een jong Turks talentje was dat heel goed piano kon spelen en zingen. Mij werd geadviseerd om een kijkje te nemen. Ze werd destijds omschreven als een ’schattig klein meisje dat prachtig piano kon spelen en de stem had van een volwassen vrouw’.

Na de nodige research via websites, Pauw en Witteman video’s en de nodige artikelen die hieruit volgden op TurkStars.nl was het vrijdag 26 februari dan eindelijk zo ver. Het eerste solo concert van de zangeres.

Karsu Dönmez was een prachtige verschijning in haar paarse jurk. Ze oogde ietwat nerveus, maar dat kan je verwachten bij een eerste solo act. De eerste problemen begonnen al snel in de zaal van het Muziekgebouw aan ’t IJ. Het geluid kwam niet goed over. Na twee nummers staakte de scheidsrechter de muzikale wedstrijd. Het geluid stond buitenspel.

De oudere mevrouw voor me zei dat ze bang was dat Karsu zenuwachtiger terug zou komen dan ze al was. Gelukkig liep dat anders doordat de 19-jarige zangeres haar idool Şenay Özdemir bij zich had. Şenay was de presentatrice van de avond en stiekem ook fan van Karsu. Zij vertelde het publiek dat de artiest, met tegenzin, van voren af aan moest beginnen. We begrepen allemaal dat ze dat niet wilde, maar de reden was ons bekend. Sony nam het hele concert namelijk op met camera’s. Met het materiaal gaan ze een live album uitbrengen die ergens in maart/april uitkomt. De opbrengt van die plaat wordt vervolgens gestoken in het debuutalbum van Karsu Dönmez.

De jongedame kwam met een kunstmatig zelfvertrouwen terug het podium op en nam plaats achter de piano. Karsu leek zenuwachtiger dan de eerste keer, maar herpakte zich al snel. Binnen de kortste tijd bevond ze zich weer in haar muzikale trance en zong alsof ze vaker in een vol Muziekgebouw aan ‘t IJ had gestaan.

Met Muge Alpay als zangeres/violist, Bence Huszar met de cello, Kagan Han achter de drums, Gidon Nunes Vaz als trompettist, Sebastiaan Lunsingh Scheurleer op de basgitaar en Tamer Coskun met zijn Ney liet Karsu horen hoe een titanenstrijd tussen klassiek en jazz kan klinken. De lange nachten waarin ze alle muziek schreef voor haar muzikanten hebben hun vruchten afgeworpen. Nooit eerder heeft iemand mij zo weten vast te houden in het jazz-genre.

De klassiek geschoolde cellist en violist waren met Tamer Coskun gepositioneerd aan de linkerkant van het podium. Het jazz gedeelte van de band stond aan de rechterkant. Karsu was zowel het visuele als het muzikale middelpunt waar de stijlen samensmolten tot de heerlijke Künefe in het Kilim restaurant.

Opvallend was het harde applaus die de muzikanten ontvingen na ‘Divane Aşık Gibi’, het beroemde nummer van Volkan Konak. Net als in het programma Vrije Geluiden gaven Karsu en Muge tijdens het concert een prachtige show weg. Het rustige nummer werd middenin bij de hand gepakt en overgenomen door een up tempo variant. De sfeer ging van kalm over op de drukke volksfeesten uit het Zwarte Zee gebied. Dit was zonder twijfel één van Karsu’s hoogtepunten tijdens het concert.

Na het enerverende eerste deel was er een korte pauze van een kwartier. Bij terugkomst bleek het podium bezaaid te zijn met kleine lampjes. Een knipoog naar het tweede deel van haar optreden. We gingen verder in een intieme sfeer.

Na de rust volgde mijn favoriete nummer, ‘Our Memoirs’. Hoe ze het zong, hoe ze daarbij naar het publiek keek en de hele sfeer om de track heen. Het was pure romantiek. De luisteraars leken in dezelfde trance te verkeren als Karsu achter haar piano. In Our Memoirs toonde de zangeres eens te meer aan dat ze kan spelen met haar stem.

Met covers van Sertab Erener’s ‘Yanlizlik Senfonisi’ en Sezen Aksu’s ‘Lal’ werden we langzaam maar zeker meegetrokken tot het eindpunt. Het werd een emotioneel afscheid van de zangeres. Huilende ouders, oma’s en alle andere mensen die haar al jaren steunen stonden op het podium. De staande ovatie die Karsu en haar muzikanten kregen, was meer dan verdiend.

Karsu was die avond niet het zangeresje van 19. Ze was ook geen groot talent. Dat schattige meisje waar me ooit over werd vertelt, was er ook niet meer.

Die avond was Karsu zichzelf. De piano haar wederhelft. Een Turkse nachtegaal wist het publiek te betoveren door te doen wat ze het beste kan. Haar vleugels spreiden.

Het solo concert werd een mix van emoties. Vrolijke stemmingen werden de romantiek in getrokken. Uit de verliefde sferen gingen we over in de droevigere stemmingen. Toch kwamen we allemaal met een grote grijns uit de rit in de emotionele achtbaan van Karsu Dönmez. Het werd een onvergetelijke ervaring voor iedere muziekliefhebber.

Artiesten worden vaak in een hokje gestopt, maar bij Karsu is dit onmogelijk. Ze is ontpopt tot de smaakmaker in een zelf gecreëerd genre.

Foto’s: Fatih Karaman & Hüsne Afsar